دعاى شب بيست و هفتم ماه رمضان از زيد بن على بن الحسين - عليهم‌السّلام - روايت شده كه مىگويد : شنيدم پدرم شب بيست و هفتم رمضان از اوّل شب تا آخر ، اين دعا را قرائت مىفرمود : ( 582 ) « أَللَّهُمَّ ! ارْزُقْنِى التَّجافِىَ عَنْ دارِ الْغُرُورِ ، وَ الْإِنابَةَ إِلى دارِ الْخُلُودِ ، وَ الْإِسْتِعْدادَ لِلْمَوْتِ قَبْلَ حُلُولِ الْفَوْتِ . » « 1 » خداوندا ! برجستن و كناره‌گيرى از خانه‌ى فريب و بازگشت [ به تمام وجود ] به خانه‌ى جاودانى و آمادگى براى مرگ پيش از دست رفتن آن را روزىام فرما . پيروى از شيطان و نفس ؛ ريشه بازماندن از غرض غايى خلقت حضرت - عليه‌السّلام - شب بيست و هفتم را به خواندن اين دعا اختصاص داده‌اند . در علت اين مسأله مىتوان گفت : نداشتن امور فوق است كه بشر غير معصوم - عليه‌السّلام - را به غفلت و گناه و نافرمانى خداوند و پيروى هوا و هوس‌ها و عبوديت شيطان و وابستگى به تعلّقات عالم طبيعت دچار مىسازد و از پيروى انبيا و اولياء - عليهم‌السّلام - و غرض غايى خلقت باز مىدارد . امام معصوم - عليه‌السّلام - نيز چون خويش را داراى عالم بشريت مىداند ، از ابتلاى به اين امر ترسناك است ، به خصوص وقتى به جريان كشته شدن جدّش اميرالمؤمنين - عليه‌السّلام - در شب بيست و يكم ماه مبارك رمضان و دوران زندگى آن حضرت توجه مىكند ، مصايب او - عليه‌السّلام - را ناشى از دنياپرستان و دلبستگان به غرور دنيا مىبيند .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 228 .